27 ผลลัพธ์ สำหรับ

waif

ลองค้นหาคำในรูปแบบอื่น: -waifs-, *waifs*, waif

ค้นหาอัตโนมัติโดยใช้ *waif*

เอกพจน์ - พหูพจน์:waif smsearch-arrow

waifs

Oxford Advanced Learners Dictionary (pronunciation guide only) Oxford Advanced Learners Dictionary

waifs

(n,(count)) /wˈeɪfs/ /เว ฝึ สึ/ /w ei1 f s/

waif

(n,(count)) /wˈeɪf/ /เว ฝึ/ /w ei1 f/

English-Thai: NECTEC's Lexitron-2 Dictionary [with local updates] NECTEC Lexitron Dictionary EN-TH

waif

(n) เด็กที่ถูกทอดทิ้ง, See Also: เด็กจรจัด, เด็กข้างถนน, Syn. homeless, orphan, street child

waif

(n) สัตว์เลี้ยงที่หลงทาง, Syn. stray

waif

(n) คนหนุ่มสาวที่มีรูปร่างบอบบางและดูยากจน

English-Thai: HOPE Dictionary [with local updates] Hope Dictionary

waif

(เวฟ) n. บุคคลที่ไร้บ้านไร้เพื่อน, เด็กจรจัด, ของเก็บตก, ของตกหาย, ของไม่มีเจ้าของ, สัตว์หลงทางหรือไม่มีเจ้าของ, สัญญาณ, Syn. urchin, gamin

English-Thai: Nontri Dictionary Nontri Dictionary

waif

(n) คนจรจัด, ของเก็บตก

อังกฤษ-ไทย: ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน [เชื่อมโยงจาก orst.go.th แบบอัตโนมัติและผ่านการปรับแก้] ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน

waif

ทรัพย์ที่ไม่ปรากฏเจ้าของ [นิติศาสตร์ ๑๑ มี.ค. ๒๕๔๕]

Thai-English: NECTEC's Lexitron-2 Dictionary [with local updates] NECTEC Lexitron-2 Dictionary (TH-EN)

เด็กข้างถนน

(n) waif, See Also: homeless child, Syn. เด็กจรจัด, เด็กร่อนเร่

Thai-English-French: Volubilis Dictionary 1.0 Volubilis Dictionary (TH-EN-FR)

เด็กข้างถนน

[dek khāng thanon] (n, exp) EN: homeless child ; waif FR: enfant de la rue [ m, f ]

เด็กเร่ร่อน

[dek rērǿn] (n, exp) EN: waif ; homeless child

CMU English Pronouncing Dictionary Dictionary [with local updates] CMU Pronouncing Dictionary

waif

/W EY1 F/ /เว ฝึ/

waifer

/W EY1 F ER0/ /เว้ เฝ่อ (ร)/

WordNet (3.0) WordNet (3.0)

waif

(n) a homeless child especially one forsaken or orphaned, Syn. street child, Example:street children beg or steal in order to survive

The Collaborative International Dictionary of English (GCIDE) v.0.53 Collaborative International Dictionary (GCIDE)

Waif

n. [ OF. waif, gaif, as adj., lost, unclaimed, chose gaive a waif, LL. wayfium, res vaivae; of Scand. origin. See Waive. ] [ 1913 Webster ]

1. (Eng. Law.) Goods found of which the owner is not known; originally, such goods as a pursued thief threw away to prevent being apprehended, which belonged to the king unless the owner made pursuit of the felon, took him, and brought him to justice. Blackstone. [ 1913 Webster ]

2. Hence, anything found, or without an owner; that which comes along, as it were, by chance. “Rolling in his mind old waifs of rhyme.” Tennyson. [ 1913 Webster ]

3. A wanderer; a castaway; a stray; a homeless child. [ 1913 Webster ]

A waif
Desirous to return, and not received. Cowper. [ 1913 Webster ]

Waift

n. A waif. [ Obs. ] Spenser. [ 1913 Webster ]

Chinese-English: CC-CEDICT Dictionary CC-CEDICT CN-EN Dictionary

流浪儿