Search result for


(17 entries)
(0.0173 seconds)
ลองค้นหาคำในรูปแบบอื่นๆ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์มากขึ้นหรือน้อยลง: -bailiff-, *bailiff*.
English-Thai: NECTEC's Lexitron-2 Dictionary [with local updates]
bailiff    [N] เจ้าพนักงานที่ยึดทรัพย์สิน (ของลูกหนี้) (ทางกฎหมาย), Syn. dispossessor, sheriff

อังกฤษ-ไทย: ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถาน [เชื่อมโยงจาก แบบอัตโนมัติและผ่านการปรับแก้]
bailiff๑. ผู้ช่วยนายอำเภอ (อเมริกัน)๒. พนักงานเดินหมาย [รัฐศาสตร์ ๑๗ ส.ค. ๒๕๔๔]
bailiff๑. เจ้าพนักงานศาล๒. ผู้ช่วยนายอำเภอ [นิติศาสตร์ ๑๑ มี.ค. ๒๕๔๕]

English-Thai: HOPE Dictionary [with local updates]
bailiff(เบ'ลิฟ) n. ตำรวจศาล,พนักงานส่งหมายจับกุม/ยึดทรัพย์,ผู้ดูแลผลประโยชน์ของเจ้าของที่ดิน,ปลัดอำเภอ, See also: bailiffship n.

English-Thai: Nontri Dictionary
bailiff(n) ผู้ดูแลที่ดิน,ปลัดอำเภอ,ผู้ช่วยนายอำเภอ

Thai-English-French: Volubilis Dictionary 1.0
เจ้าพนักงานบังคับคดี[n. exp.] (jaophanakngān bangkhap khadī) EN: bailiff ; marshal   
พนักงานยึดทรัพย์[n. exp.] (phanakngān yeutsap) EN: bailiff   FR: huissier [m]

CMU English Pronouncing Dictionary

Oxford Advanced Learners Dictionary (pronunciation guide only)
bailiff    (n) (b ei1 l i f)
bailiffs    (n) (b ei1 l i f s)

Japanese-English: EDICT Dictionary
執行吏[しっこうり, shikkouri] (n) bailiff [Add to Longdo]
執達吏[しったつり, shittatsuri] (n) bailiff [Add to Longdo]
代官[だいかん, daikan] (n) Edo-period prefectural governor (magistrate, bailiff); (P) [Add to Longdo]

Result from Foreign Dictionaries (3 entries found)

From The Collaborative International Dictionary of English v.0.48 [gcide]:

  Bailiff \Bail"iff\ (b[=a]l"[i^]f), n. [OF. baillif, F. bailli,
     custodian, magistrate, fr. L. bajulus porter. See {Bail} to
     [1913 Webster]
     1. Originally, a person put in charge of something;
        especially, a chief officer, magistrate, or keeper, as of
        a county, town, hundred, or castle; one to whom powers of
        custody or care are intrusted. --Abbott.
        [1913 Webster]
              Lausanne is under the canton of Berne, governed by a
              bailiff sent every three years from the senate.
        [1913 Webster]
     2. (Eng. Law) A sheriff's deputy, appointed to make arrests,
        collect fines, summon juries, etc.
        [1913 Webster]
     Note: In American law the term bailiff is seldom used except
           sometimes to signify a sheriff's officer or constable,
           or a party liable to account to another for the rent
           and profits of real estate. --Burrill.
           [1913 Webster]
     3. An overseer or under steward of an estate, who directs
        husbandry operations, collects rents, etc. [Eng.]
        [1913 Webster]

From The Collaborative International Dictionary of English v.0.48 [gcide]:

  Burghmaster \Burgh"mas`ter\, n.
     1. A burgomaster.
        [1913 Webster]
     2. (Mining) An officer who directs and lays out the meres or
        boundaries for the workmen; -- called also {bailiff}, and
        {barmaster}. [Eng.]
        [1913 Webster]

From WordNet (r) 3.0 (2006) [wn]:

      n 1: an officer of the court who is employed to execute writs
           and processes and make arrests etc.

Are you satisfied with the result?

Go to Top