(ดิส'เครดิท) vt. ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง, ทำให้สูญเสียความเชื่อถือ, ทำให้ขายหน้า, ทำให้ไม่เชื่อ. n. ความไม่เชื่อถือ, การสูญเสียชื่อเสียง, สิ่งที่ทำให้เสียชื่อ, Syn. disparage, slur

discreditable

(ดิสเคร'ดิททะเบิล) adj. ไม่น่าเชื่อถือ, เสียหน้า, น่าขายหน้า

English-Thai: Nontri Dictionary Nontri Dictionary

discredit

(n) ความไม่เชื่อถือ, ความอัปยศ, ความขายหน้า, การเสียชื่อเสียง

discredit

(vt) ทำให้ไม่เชื่อถือ, ทำให้ขายหน้า, ทำให้เสียชื่อเสียง

discreditable

(adj) น่าอดสู, น่าขายหน้า, ไม่น่าเชื่อ, เสียหน้า

Thai-English: NECTEC's Lexitron-2 Dictionary [with local updates] NECTEC Lexitron-2 Dictionary (TH-EN)

ความอับอายขายหน้า

(n) shamefulness, See Also: discredit, dishonour, disgrace, infamy, ignominy, Example:เขาได้รับความอับอายขายหน้าอย่างร้ายแรง, Thai Definition:การอายไม่กล้าสู้หน้า

ความเสื่อมเสีย

(n) disgrace, See Also: ignominy, dishonour, discredit, Syn. ความเสียหาย, Example:ทุกวันนี้มีพระภิกษุจำนวนมากประพฤติผิดพระธรรมวินัยก่อให้เกิดความเสื่อมเสียทางศีลธรรม

เสียราศี

(v) discredit, See Also: disparage, disgrace, tarnish, undermine, Syn. เสียสง่า, เสียศักดิ์ศรี, เสื่อมราศี, Example:หากการกระทำใดที่กระทำแล้วทำให้เสียราศี ให้โทษ ผู้มีสติก็ควรยับยั้งการกระทำนั้น

ทำลายเกียรติ

(v) discredit, See Also: disgrace, Ant. มีเกียรติ, Thai Definition:ทำให้เกียรติหมดไป

Thai-English-French: Volubilis Dictionary 1.0 Volubilis Dictionary (TH-EN-FR)

ความเสื่อมเสีย

[khwām seūamsīa] (n) EN: disgrace ; ignominy ; dishonour ; discredit

เสียชื่อ

[sīacheū] (v) EN: be disreputable ; be notorious ; be infamous ; lose one's reputation ; get a bad name FR: salir (la réputation) (fig.) ; discréditer

ทำลาย

[thamlāi] (v) EN: discredit ; tarnish ; damage FR: ternir ; discréditer ; saper (fig.)

ทำลายเกียรติ

[thamlāi kīet] (v, exp) EN: discredit ; disgrace FR: discréditer

WordNet (3.0) WordNet (3.0)

discredit

(v) cause to be distrusted or disbelieved, Example:The paper discredited the politician with its nasty commentary

discredit

(v) damage the reputation of, Syn. disgrace, Example:This newspaper story discredits the politicians

discreditable

(adj) tending to bring discredit or disrepute; blameworthy, Example:his marks were not at all discreditable

disbelieve

(v) reject as false; refuse to accept, Syn. discredit, Ant. believe

disgracefully

(adv) in a dishonorable manner or to a dishonorable degree, Syn. discreditably, ingloriously, dishonorably, ignominiously, dishonourably, shamefully, Example:his grades were disgracefully low

disrepute

(n) the state of being held in low esteem, Syn. discredit, Ant. repute, Example:your actions will bring discredit to your name; because of the scandal the school has fallen into disrepute

The Collaborative International Dictionary of English (GCIDE) v.0.53 Collaborative International Dictionary (GCIDE)

Discredit

n. [ Cf. F. discrédit. ] 1. The act of discrediting or disbelieving, or the state of being discredited or disbelieved; as, later accounts have brought the story into discredit. [ 1913 Webster ]

2. Hence, some degree of dishonor or disesteem; ill repute; reproach; -- applied to persons or things. [ 1913 Webster ]

It is the duty of every Christian to be concerned for the reputation or discredit his life may bring on his profession. Rogers.

Syn. -- Disesteem; disrepute; dishonor; disgrace; ignominy; scandal; disbelief; distrust. [ 1913 Webster ]

Discredit

v. t. [ imp. & p. p. Discredited; p. pr. & vb. n. Discrediting. ] [ Cf. F. discréditer. ] 1. To refuse credence to; not to accept as true; to disbelieve; as, the report is discredited. [ 1913 Webster ]

2. To deprive of credibility; to destroy confidence or trust in; to cause disbelief in the accuracy or authority of. [ 1913 Webster ]

An occasion might be given to the . . . papists of discrediting our common English Bible. Strype. [ 1913 Webster ]

2. To deprive of credit or good repute; to bring reproach upon; to make less reputable; to disgrace. [ 1913 Webster ]

He. . . least discredits his travels who returns the same man he went. Sir H. Wotton. [ 1913 Webster ]

discreditable

a. Not creditable; injurious to reputation; disgraceful; disreputable. -- Dis*cred"it*a*bly, adv. [1913 Webster]

discredited

adj. 1. being brought into disrepute; as, a discredited politician.
Syn. -- damaged. [ WordNet 1.5 ]

2. suffering shame.
Syn. -- disgraced, dishonored, shamed. [ WordNet 1.5 ]

3. having been shown to be incorrect; as, a discredited theory or policy. [ PJC ]

discreditor

n. One who discredits. [ 1913 Webster ]

Chinese-English: CC-CEDICT Dictionary CC-CEDICT CN-EN Dictionary

借尸还魂

[借尸还魂 / 借屍還魂, jiè shī huán hún] lit. reincarnated in sb else's body (成语 saw); fig. a discarded or discredited idea returns in another guise #79653

Japanese-English: EDICT Dictionary EDICT JP-EN Dictionary

不信

[ふしん, fushin] (n, adj-no) unfaithfulness; insincerity; perfidy; mistrust; distrust; discredit; (P) #14176

感応遺伝

[かんのういでん, kannouiden] (n) telegony; influence of a previous sire on the offspring of a female with a later sire (discredited theory of heredity)

失態(P);失体

[しったい, shittai] (n) mismanagement; fault; error; failure; disgrace; discredit; (P)

不信用

[ふしんよう, fushinyou] (n) distrust; discredit

覆る

[くつがえる, kutsugaeru] (v5r, vi) (1) to topple over; to be overturned; to capsize; (2) to be overruled; to be reversed; to be discredited; (P)

German-English: TU-Chemnitz DING Dictionary DING DE-EN Dictionary

Verruf { m }

discredit

in Verruf bringen | in Verruf bringend

to discredit | discrediting

entehrend

discreditable

entehrend { adv }

discreditably

เพิ่มคำศัพท์

ทราบความหมายของคำศัพท์นี้? กด [เพิ่มคำศัพท์] เพื่อใส่คำนี้พร้อมความหมาย เพื่อเป็นวิทยาทานแก่ผู้ใช้ท่านอื่น ๆ

discredit

Longdo Dict

บริการอื่น ๆ

Download