v. t. [ imp. & p. p. Bewept p. pr. & vb. n. Beweeping. ] [ AS. bew&unr_;pan; pref. be- + weep. ] To weep over; to deplore; to bedew with tears. “His timeless death beweeping.” Drayton. [ 1913 Webster ]
v. i. To weep. [ Obs. ] Chaucer. [ 1913 Webster ]