40 ผลลัพธ์ สำหรับ dissua

หรือค้นหา: -dissua-, *dissua*
Possible hiragana form: ぢっすあ

NECTEC Lexitron Dictionary EN-TH

dissuade	(vt) ห้ามปราม, See also: เตือน, แนะนำ, Syn. againt, deter
dissuasion	(n) การห้ามปราม, See also: การตักเตือน, การแนะนำ
dissuasive	(adj) ซึ่งห้ามปราม, See also: ที่ตักเตือน
dissuasive	(adj) ที่ห้ามปราม, See also: ที่ไม่แนะนำ, Syn. discourageable
dissuade from	(phrv) ชักนำให้...ต่อต้านกับ

Hope Dictionary

dissuade	(ดิสเวด') vt. ชักชวนไม่ให้ทำ, หน่วงเหนี่ยว, ห้ามปราม, ยับยั้ง., See also: dissuadable adj. ดูdissuade dissuader n. ดูdissuade, Syn. discourage, avert, warn, Ant. encourage
dissuasion	(ดิสเว'เชิน) n. การชักชวนไม่ให้ทำ, การหน่วงเหนี่ยว, การห้ามปราม, การยับยั้ง
dissuasive	(ดิสเว'ซิฟว) adj. ซึ่งหน่วงเหนี่ยว, ซึ่งห้ามปราม, ซึ่งยับยั้ง., See also: dissuasiveness n. ดูdissuasive

Nontri Dictionary

dissuade	(vt) ยังยั้ง, หน่วงเหนี่ยว, ห้ามปราม, ปราม
dissuasion	(n) การหน่วงเหนี่ยว, การยับยั้ง, การห้ามปราม, การปราม

NECTEC Lexitron-2 Dictionary (TH-EN)

ห้ามปราม	(v) dissuade, See also: warn, discourage, deter, Syn. ห้าม, Example: ลูกชายกับลูกสะใภ้ทะเลาะตบตีแล้วร้องไห้เสียงลั่นจนผู้เป็นแม่ต้องออกมาห้ามปราม, Thai Definition: สั่งไม่ให้ทำ
เหนี่ยวรั้ง	(v) dissuade someone from doing something, See also: deter, discourage, advise someone not to do something, Syn. ชะลอ, ประวิง, Example: คำพูดของเขามีน้ำหนักเหนี่ยวรั้งการตัดสินใจของฉันไว้

Volubilis Dictionary (TH-EN-FR)

คัดค้าน	[khatkhān] (v) EN: oppose ; object ; disagree ; protest ; reject ; dissuade ; dispute ; ban FR: s'opposer ; être en désaccord ; protester ; contester ; contredire
เหนี่ยวรั้ง	[nīorang] (v) EN: dissuade someone from doing something ; deter ; discourage ; advise someone not to do something FR: retenir ; retarder ; dissuader
ปราม	[prām] (v) EN: dissuade ; advise not to FR: dissuader ; mettre en garde
ท้วงติง	[thūangting] (v) EN: advise against ; dissuade

ตัวอย่างประโยคจาก Tanaka JP-EN Corpus

dissua	She tried to dissuade him from participating in the project.
dissua	They dissuaded her from cutting her long hair.

CMU Pronouncing Dictionary

dissuade	/D IH0 S W EY1 D/ /ดิ สึ เว้ ดึ/ /dɪswˈeɪd/
dissuaded	/D IH0 S W EY1 D IH0 D/ /ดิ สึ เว้ ดิ ดึ/ /dɪswˈeɪdɪd/

Oxford Advanced Learners Dictionary

dissuade	(vt) /d i1 s w ei1 d/ /ดิ้ สึ เว้ ดึ/ /dˈɪswˈeɪd/
dissuaded	(vt, vt) /d i1 s w ei1 d i d/ /ดิ้ สึ เว้ ดิ ดึ/ /dˈɪswˈeɪdɪd/
dissuades	(vt) /d i1 s w ei1 d z/ /ดิ้ สึ เว้ ดึ สึ/ /dˈɪswˈeɪdz/
dissuading	(vt) /d i1 s w ei1 d i ng/ /ดิ้ สึ เว้ ดิ่ง/ /dˈɪswˈeɪdɪŋ/
dissuasion	(n) /d i1 s w ei1 zh n/ /ดิ้ สึ เว้ ฉึ น/ /dˈɪswˈeɪʒn/

WordNet (3.0)

dissuade	(v) turn away from by persuasion, Syn. deter, Ant. persuade, Example: Negative campaigning will only dissuade people
dissuasion	(n) a communication that dissuades you
dissuasion	(n) persuading not to do or believe something; talking someone out of a belief or an intended course of action, Ant. persuasion
dissuasive	(adj) deterring from action, Ant. persuasive, Example: dissuasive advice; made a slight dissuasive gesture with her hand

Collaborative International Dictionary (GCIDE)

Dissuade	v. t. [ imp. & p. p. Dissuaded; p. pr. & vb. n. Dissuading. ] [ L. dissuadere, dissuasum; dis- + suadere to advise, persuade: cf. F. dissuader. See Suasion. ] 1. To advise or exhort against; to try to persuade (one from a course). [ Obsolescent ] [ 1913 Webster ] Mr. Burchell, on the contrary, dissuaded her with great ardor: and I stood neuter. Goldsmith. [ 1913 Webster ] War, therefore, open or concealed, alike My voice dissuades. Milton. [ 1913 Webster ] 2. To divert by persuasion; to turn from a purpose by reasons or motives; -- with from; as, I could not dissuade him from his purpose. [ 1913 Webster ] I have tried what is possible to dissuade him. Mad. D' Arblay. [ 1913 Webster ]
Dissuader	n. One who dissuades; a dehorter. [ 1913 Webster ]
Dissuasion	n. [ L. dissuasio: cf. F. dissuasion. See Dissuade. ] 1. The act of dissuading; exhortation against a thing; dehortation. [ 1913 Webster ] In spite of all the dissuasions of his friends. Boyle. [ 1913 Webster ] 2. A motive or consideration tending to dissuade; a dissuasive. [ 1913 Webster ]
Dissuasive	a. Tending to dissuade or divert from a measure or purpose; dehortatory; as, dissuasive advice. -- n. A dissuasive argument or counsel; dissuasion; dehortation. Prynne. -- Dissua"sively, adv. [1913 Webster]
Dissuasory	n. A dissuasive. [ R. ] [ 1913 Webster ] This virtuous and reasonable person, however, has ill luck in all his dissuasories. Jeffrey. [ 1913 Webster ]

EDICT JP-EN Dictionary

慰留	[いりゅう, iryuu] (n, vs) dissuasion from resigning or leaving [Add to Longdo]
諌止	[かんし, kanshi] (n, vs) dissuasion [Add to Longdo]
思い切らせる	[おもいきらせる, omoikiraseru] (v1) to dissuade; to change someone's mind; to make someone give up the idea of [Add to Longdo]
諫止	[かんし, kanshi] (n, vs, adj-no) dissuasion [Add to Longdo]
諫死	[かんし, kanshi] (n, vs) preparing to die in an effort to dissuade one's lord [Add to Longdo]
諫臣	[かんしん, kanshin] (n) retainer who dares to dissuade his lord [Add to Longdo]

Time: 0.2083 seconds, cache age: 13.431 (clear)Longdo Dict -- https://dict.longdo.com/