| dissociate | (vt) ทำให้แยกออกจากกัน, See also: ทำให้ตัดขาดจากกัน, ทำให้พ้นจาก, ทำให้แยกตัว, Syn. separate, disunite, disengage |
| dissociate from | (phrv) แยกออกจาก, See also: แยกจาก |
| dissociate | (ดิโซ'ชีเอท) vt. ทำให้แยกออก, ทำให้สลายตัว. vi. แยกตัวออกจากการสังคม, แตกแยก, See also: dissociative adj. ดูdissociate, Syn. separate |
| dissociate | (vt) แยกตัวออก, ไม่ชอบสังคม, แยกจากกัน, ไม่ชอบสังสรรค์ |
| Dissociate | แตกตัว, การแตกตัว, แตกออก [การแพทย์] |
| ปลีก | [plīk] (v) EN: get away ; extricate oneself ; slip away ; branch off ; separate ; dissociate ; retire ; evade FR: dissocier ; séparer |
| dissociate | After the summit, President Mitterand said that he dissociated himself from the statement. |
| dissociate | He dissociated himself from the firm he had worked for for eighteen years. |
| dissociate |
| dissociate | |
| dissociated | |
| dissociates |
| dissociate | (v) to undergo a reversible or temporary breakdown of a molecule into simpler molecules or atoms, Example: acids dissociate to give hydrogen ions |
| dissociate | v. t. Before Wyclif's death in 1384, John of Gaunt had openly dissociated himself from the reformer. A. W. Ward. [ 1913 Webster ] |
| dissociated | adj. |