24 ผลลัพธ์ สำหรับ disquiets

หรือค้นหา: -disquiets-, *disquiets*, disquiet

เนื่องจากผลลัพธ์มีน้อย ระบบจึงเปลี่ยนคำค้นเป็น disquiet

Oxford Advanced Learners Dictionary

disquiets	(vt) /d i1 s k w ai1 @ t s/ /ดิ้ สึ คว้าย เออะ ถึ สึ/ /dˈɪskwˈaɪəts/
disquiet	(vt, n) /d i1 s k w ai1 @ t/ /ดิ้ สึ คว้าย เออะ ถึ/ /dˈɪskwˈaɪət/
disquieted	(vt, vt) /d i1 s k w ai1 @ t i d/ /ดิ้ สึ คว้าย เออะ ถิ ดึ/ /dˈɪskwˈaɪətɪd/
disquieting	(vt, adj) /d i1 s k w ai1 @ t i ng/ /ดิ้ สึ คว้าย เออะ ถิ่ง/ /dˈɪskwˈaɪətɪŋ/
disquietude	(n) /d i1 s k w ai1 @ t y uu d/ /ดิ้ สึ คว้าย เออะ ถึ หยู่ ดึ/ /dˈɪskwˈaɪətjuːd/
disquietingly	(adv) /d i1 s k w ai1 @ t i ng l ii/ /ดิ้ สึ คว้าย เออะ ถิ่ง หลี่/ /dˈɪskwˈaɪətɪŋliː/

Hope Dictionary

disquiet	n. ความไม่สงบ, ความกังวล, ความกระสับกระส่าย.vt. ทำให้ไม่สงบ, ทำให้กังวล, ทำให้กระสับกระส่าย., See also: disquietedly adv. disquietly adv., Syn. uneasiness
disquietude	(ดิสไคว'อิทด) n. ภาวะที่ไม่สงบ

Nontri Dictionary

disquiet	(vt) ทำให้รำคาญ, ทำให้ไม่สงบ, รบกวน, ทำให้กระสับกระส่าย
disquietude	(n) ความกังวล, ความกระสับกระส่าย, ความรำคาญ, ความไม่สงบ

CMU Pronouncing Dictionary

disquiet	/D IH0 S K W AY1 AH0 T/ /ดิ สึ คว้าย เออะ ถึ/ /dɪskwˈaɪət/
disquieting	/D IH0 S K W AY1 AH0 T IH0 NG/ /ดิ สึ คว้าย เออะ ถิ่ง/ /dɪskwˈaɪətɪŋ/

WordNet (3.0)

disquiet	(n) the trait of seeming ill at ease, Syn. uneasiness, unease
disquietingly	(adv) in a disquieting manner, Example: the disquietingly close sounds of gunfire

Collaborative International Dictionary (GCIDE)

Disquiet	n. Want of quiet; want of tranquility in body or mind; uneasiness; restlessness; disturbance; anxiety. Swift. [ 1913 Webster ]
Disquiet	v. t. [ imp. & p. p. Disquieted; p. pr. & vb. n. Disquieting. ] To render unquiet; to deprive of peace, rest, or tranquility; to make uneasy or restless; to disturb. [ 1913 Webster ] Why art thou cast down, O my soul, and why art thou disquieted within me? Ps. xlii. 11. [ 1913 Webster ] As quiet as these disquieted times will permit. Sir W. Scott. Syn. -- To harass; disturb; vex; fret; excite; agitate. [ 1913 Webster ]
Disquiet	a. Deprived of quiet; impatient; restless; uneasy. [ R. ] Shak. [ 1913 Webster ]
Disquietal	n. The act of disquieting; a state of disquiet. [ Obs. ] [ 1913 Webster ] [ It ] roars and strives 'gainst its disquietal. Dr. H. More. [ 1913 Webster ]
Disquieter	n. One who, or that which, disquiets, or makes uneasy; a disturber. [ 1913 Webster ]
Disquietful	a. Producing inquietude or uneasiness. [ R. ] Barrow. [ 1913 Webster ]
Disquietive	a. Tending to disquiet. [ R. ] [ 1913 Webster ]
Disquietly	adv. In a disquiet manner; uneasily; as, he rested disquietly that night. [ R. ] Wiseman. [ 1913 Webster ]
Disquietment	n. State of being disquieted; uneasiness; harassment. [ R. ] Hopkins. [ 1913 Webster ]
Disquietness	n. Disturbance of quiet in body or mind; restlessness; uneasiness. Hooker. [ 1913 Webster ]

Time: 0.0251 seconds, cache age: 17.843 (clear)Longdo Dict -- https://dict.longdo.com/