| conciliator | (คันซิล'ลีเอเทอะ) n. ผู้ไกล่เกลี่ย, ผู้ทำให้ปรองดองกันได้, ผู้ประนีประนอมให้ยอมกัน |
| conciliatory | (คันซิล'ลีอะโทรี) adj.เป็นการไกล่เกลี่ย, See also: conciliatoriness n. ดูconciliatory, Syn. placatory, compromising, conciliative |
| reconciliatory | (เรคเคินซิล'ลิอะทอรี) adj. เกี่ยวกับการประนีประนอม, เกี่ยวกับการไกล่เกลี่ย |
| conciliator | (n) ผู้ไกล่เกลี่ย, ผู้ประนีประนอม |
| conciliatory | (adj) ซึ่งประนีประนอมกัน, ซึ่งผูกไมตรี |
| conciliatory | (adj) มีแนวโน้มที่เป็นมิตร, Syn. friendly |
| conciliator | |
| conciliatory | |
| conciliatory | |
| conciliator's |
| conciliatory |
| conciliator | (n) someone who tries to bring peace, Syn. peacemaker, reconciler, make-peace, pacifier |
| conciliatory | (adj) intended to placate, Syn. conciliative, Ant. antagonistic, Example: spoke in a conciliating tone; a conciliatory visit |
| Conciliator | n. [ L. ] One who conciliates. [ 1913 Webster ] |
| Conciliatory | a. Tending to conciliate; pacific; mollifying; propitiating. [ 1913 Webster ] The only alternative, therefore, was to have recourse to the conciliatory policy. Prescott. [ 1913 Webster ] |
| 和解 | [和 解] conciliatory; become reconciled #11,333 [Add to Longdo] |
| 互譲的 | [ごじょうてき, gojouteki] (adj-na) conciliatory [Add to Longdo] |
