| recluse | (n) ผู้สันโดษ, See also: ผู้ปลีกตัวจากสังคม, Syn. anchorite, hermit |
| recluse | (เรค'ลูส) adj., n. (ผู้) อยู่อย่างสันโดษ, ปลีกตัวจากสังคม, โดดเดี่ยว, See also: reclusive adj., Syn. hermit, solitary |
| recluse | (adj) สันโดษ, โดดเดี่ยว, ปลีกตัวจากสังคม |
| recluse | (n) คนสันโดษ, ฤาษี, ผู้ปลีกตัวจากสังคม |
| ฤษี | (n) hermit, See also: recluse, Syn. ชีไพร, ดาบส, โยคี, ผู้บำเพ็ญพรต, Count Unit: ตน |
| นักสิทธิ์ | (n) ascetic, See also: recluse, hermit, holy man, Syn. ผู้สำเร็จ, ฤษี, Count Unit: ตน |
| ฤษี = ฤาษี | [reusī = reūsī] (n) EN: ascetic ; hermit ; sage ; recluse FR: ascète [ m ] |
| recluse |
| recluse | |
| recluses |
| recluse | (adj) withdrawn from society; seeking solitude, Syn. withdrawn, reclusive, Example: lived an unsocial reclusive life |
| Recluse | a. [ F. reclus, L. reclusus, from recludere, reclusum, to unclose, open, in LL., to shut up. See Close. ] Shut up, sequestered; retired from the world or from public notice; solitary; living apart; In meditation deep, recluse |
| Recluse | n. [ F. reclus, LL. reclusus. See Recluse, a. ] |
| Recluse | v. t. To shut up; to seclude. [ Obs. ] [ 1913 Webster ] |
| Reclusely | adv. In a recluse or solitary manner. [ 1913 Webster ] |
| Recluseness | n. Quality or state of being recluse. [ 1913 Webster ] |
| 隐君子 | [隐 君 子 / 隱 君 子] recluse; hermit; used for homophone 癮君子|瘾君子, opium addict, See also: 癮君子, 瘾君子 [Add to Longdo] |
| 逸民 | [いつみん, itsumin] (n) retired person; recluse [Add to Longdo] |
| 隠士 | [いんし, inshi] (n) hermit; recluse [Add to Longdo] |
| 隠者 | [いんじゃ, inja] (n) hermit; recluse [Add to Longdo] |
| 隠遁者 | [いんとんしゃ, intonsha] (n) recluse [Add to Longdo] |
| 世捨て人 | [よすてびと, yosutebito] (n, adj-no) hermit; recluse [Add to Longdo] |