| pulpit | (n) นักเทศน์ |
| pulpit | (n) พื้นที่ยกสูงในโบสถ์, Syn. stage, lectern |
| ธรรมาสน์ | (n) pulpit, See also: lectern, rostrum, stage, seat of sermon, seat of equity, Thai Definition: ที่สำหรับพระภิกษุสามเณรนั่งแสดงธรรม, Notes: (สันสกฤต) |
| pulpit |
| pulpit |
| Pulpit | n. [ L. pulpitum: cf. OF. pulpite, F. pulpitre. ] [ 1913 Webster ] I stand like a clerk in my pulpit. Chaucer. [ 1913 Webster ] I say the pulpit (in the sober use [ 1913 Webster ] |
| Pulpit | a. Of or pertaining to the pulpit, or preaching; |
| Pulpited | a. Placed in a pulpit. [ R. ] [ 1913 Webster ] Sit . . . at the feet of a pulpited divine. Milton. [ 1913 Webster ] |
| Pulpiteer | n. One who speaks in a pulpit; a preacher; -- so called in contempt. Howell. [ 1913 Webster ] We never can think it sinful that Burns should have been humorous on such a pulpiteer. Prof. Wilson. [ 1913 Webster ] |
| Pulpiter | n. A preacher. [ Obs. ] [ 1913 Webster ] |
| Pulpitical | a. Of or pertaining to the pulpit; suited to the pulpit. [ R. ] -- |
| Pulpitish | a. Of or pertaining to the pulpit; like preaching. Chalmers. [ 1913 Webster ] |
| Pulpitry | n. The teaching of the pulpit; preaching. [ R. & Obs. ] “ Mere pulpitry.” Milton. [ 1913 Webster ] |