| Defailance | n. [ F. défaillance. ] Failure; miscarriage. [ Obs. ] [ 1913 Webster ] Possibility of defailance in degree or continuance. Comber. [ 1913 Webster ] |
| Defiance | n. [ OF. defiance, desfiance, challenge, fr. desfier to challenge, F. défier. See Defy. ] A war without a just defiance made. Dryden. [ 1913 Webster ] Stood for her cause, and flung defiance down. Tennyson. [ 1913 Webster ] He breathed defiance to my ears. Shak. [ 1913 Webster ]
|
| defiance | (n) การท้าทาย, See also: การไม่ยอมทำตาม, การแข็งขืน, การไม่เชื่อฟัง, Syn. opposition, antagonism, Ant. compliance |
| defiance | การท้าทาย, การขัดขวาง [รัฐศาสตร์ ๑๗ ส.ค. ๒๕๔๔] |
| defiance |
| defiance |
| defiance | (n) intentionally contemptuous behavior or attitude, Syn. rebelliousness |
| defiance | (n) a hostile challenge |
| defiance | (n) a defiant act |
| Herausforderung { f } | Herausforderungen { pl } | defiance | defiances [Add to Longdo] |
| Todesverachtung { f } | defiance of death [Add to Longdo] |
| Trotz { m } | jdm. zum Trotz | seinen Warnungen zum Trotz | defiance | in defiance of sb. | despite his warnings [Add to Longdo] |