| snuffle | (vi) หายใจเสียงดัง, See also: หายใจแรง, กรน, Syn. wheeze, sibilate, snort |
| snuffle | (vi) พูดเสียงออกทางจมูก |
| snuffle | (vt) พูดเสียงออกทางจมูก |
| snuffle | (vi) สูดจมูกเสียงดัง |
| snuffle | (n) การสูดจมูก, See also: การหายใจแรง |
| snuffle |
| snuffle | (n) the act of breathing heavily through the nose (as when the nose is congested), Syn. snivel, sniffle |
| snuffle | (v) snuff up mucus through the nose, Syn. snivel |
| snuffler | (n) a person who breathes noisily (as through a nose blocked by mucus) |
| Snuffle | v. i. One clad in purple |
| Snuffle | n. This dread sovereign, Breath, in its passage, gave a snort or snuffle. Coleridge. [ 1913 Webster ] |
| Snuffler | n. One who snuffles; one who uses cant. [ 1913 Webster ] |