| bewails | |
| bewail | |
| bewailed | |
| bewailing |
| bewail | (vt) เศร้าโศกเสียใจ, See also: เสียใจ, ร้องไห้, โศกเศร้าถึง, คร่ำครวญ, Syn. grieve, lament, mourn |
| bewail | (บีเวล') { bewailed, bewailing, bewails } vt. แสดงความเสียใจต่อ, คร่ำครวญ, ร้องไห้, ระทมทุกข์กับ, See also: bewailment n. ดูbewail, Syn. lament, Ant. rejoice |
| bewail | (vt) โศกเศร้า, คร่ำครวญ, ร่ำไห้ |
| พิลาป | (v) moan, See also: bewail, weep for, sob, lament, cry, Syn. ร่ำไรรำพัน, คร่ำครวญ, พิลาปรำพัน, Example: เธอจะไปพิลาปบ่นหาเขาอีกทำไม ผู้ชายอย่างเขาลืมๆ ไปได้ยิ่งดี, Thai Definition: รำพันถึงด้วยความอาลัยรัก |
| รำพึงรำพัน | (v) bemoan, See also: bewail, lament, Example: เมื่อนักวิจารณ์วรรณกรรมได้พบปะสนทนาพูดคุยกัน ก็มักจะรำพึงรำพันถึงอนาคตของงานหนังสือ |
| โศกา | [sōkā] (v) EN: wail ; cry ; weep ; moan ; bemoan ; bewail FR: pleurer |
| ยม | [yom] (v) EN: cry ; weep ; snivel ; blubber ; bewail ; moan ; sob |
| Bewail | v. t. Hath widowed and unchilded many a one, |
| Bewail | v. i. To express grief; to lament. Shak. [ 1913 Webster ] |
| Bewailable | a. Such as may, or ought to, be bewailed; lamentable. [ 1913 Webster ] |
| Bewailer | n. One who bewails or laments. [ 1913 Webster ] |
| Bewailing | a. Wailing over; lamenting. -- |
| Bewailment | n. The act of bewailing. [ 1913 Webster ] |
| 泣き悲しむ;泣悲しむ | [なきかなしむ, nakikanashimu] (v5m) to wail; to cry over; to bewail [Add to Longdo] |