| wayfarer | (n) ผู้เดินทางโดยเฉพาะเดินทางโดยใช้เท้า, Syn. traveler |
| wayfaring | (n) การเดินเท้า, See also: การเดินทางด้วยเท้า, Syn. voyaging, rambling, traveling |
| wayfarer | (เว'แฟ'เรอะ) n. ผู้เดินทาง (โดยเฉพาะคนเดินเท้า), Syn. traveler |
| wayfaring | (เว'แฟ'ริง) adj. เกี่ยวกับการเดินทาง (โดยเฉพาะการเดินทางโดยการเดินจริง ๆ) |
| wayfarer | (n) ผู้เดินทาง, นักท่องเที่ยว |
| wayfaring | (adj) ซึ่งท่องเที่ยวไป, เกี่ยวกับการเดินทาง |
| จาริก | [jārik] (n) EN: traveler ; wayfarer ; wanderer FR: routard [ m ] ; bourlingueur [ m ] (fam.) |
| wayfarer | |
| wayfarers | |
| wayfaring |
| wayfarer | (n) a pedestrian who walks from place to place |
| wayfarer | (n) a traveler going on a trip, Syn. journeyer |
| wayfaring | (n) traveling (especially on foot) |
| wayfaring tree | (n) vigorous deciduous European treelike shrub common along waysides; red berries turn black, Syn. twist wood, twistwood, Viburnum lantana |
| Wayfare | v. i. [ Way + fare to go. ] To journey; to travel; to go to and fro. [ Obs. ] [ 1913 Webster ] A certain Laconian, as he wayfared, came unto a place where there dwelt an old friend of his. Holland. [ 1913 Webster ] |
| Wayfare | n. The act of journeying; travel; passage. [ Obs. ] Holland. [ 1913 Webster ] |
| Wayfarer | n. One who travels; a traveler; a passenger. [ 1913 Webster ] |
| Wayfaring | a. Traveling; passing; being on a journey. “A wayfaring man.” Judg. xix. 17. [ 1913 Webster ]
|
| 旅人(P);たび人 | [たびびと(P);りょじん(旅人), tabibito (P); ryojin ( tabibito )] (n) traveller; traveler; wayfarer; tourist; (P) #8,842 [Add to Longdo] |
