| unacquainted | (adj) ซึ่งแปลกหน้า, See also: ซึ่งไม่คุ้นเคย, ซึ่งไม่สนิทสนม |
| ความแปลกหน้า | (n) unfamiliarity, See also: unacquaintance, Ant. ความคุ้นเคย, ความรู้จัก, Thai Definition: ความไม่คุ้นเคย, ความไม่รู้จัก |
| แปลกหน้า | [plaēknā] (adj) EN: strange ; foreign ; unacquainted ; unknown ; unfamiliar FR: inconnu ; étranger |
| She was 17... and Nature's bride, fresh and fair, and unacquainted with the miracle of physical love. | เธออายุ 17 บริสุทธิ์ สดใสและใสซื่อ Don Juan DeMarco (1994) |
| unacquainted |
| unacquainted | (adj) having little or no knowledge of, Syn. unacquainted with, unfamiliar with, Example: unacquainted with city ways |
| Unacquaintance | n. The quality or state of being unacquainted; want of acquaintance; ignorance. [ 1913 Webster ] He was then in happy unacquaintance with everything connected with that obnoxious cavity. Sir W. Hamilton. [ 1913 Webster ] |
| Unacquainted | a. And the unacquainted light began to fear. Spenser. [ 1913 Webster ] |
| Unacquaintedness | n. Unacquaintance. Whiston. [ 1913 Webster ] |
| 見知らぬ(P);見しらぬ | [みしらぬ, mishiranu] (adj-pn) unknown; unacquainted; strange; (P) [Add to Longdo] |
| 未見 | [みけん, miken] (n, adj-no) unacquainted; unknown [Add to Longdo] |