| distrain | (ดิสเทรน') vt. ยึดทรัพย์เพื่อหักกลบลบหนี้หรือบีบบังคับ. vi. อายัดทรัพย์, ยึดทรัพย์., See also: distrainable adj. ดูdistrain distraiment n. ดูdistrain distrainor n. ดูdistrain distrainer n. ดูdistrain |
| distrainee | (ดิสเทรน'นี) n. ผู้ถูกอายัดทรัพย์ |
| distraint | (ดิสเทรนท') n. การอายัดทรัพย์เพื่อบีบบังคับ, ความยากลำบาก |
| distrain upon | (phrv) ยึดทรัพย์, See also: ยึด, ริบ |
| การอายัดทรัพย์สิน | [kān āyat sapsin] (n, exp) EN: distraint ; seizure of property |
| คำสั่งอายัด | [khamsang āyat] (n, exp) EN: order of attachment ; distraint order |
| ยึด | [yeut] (v) EN: distrain (upon) ; hold ; hold back ; control ; seize ; grap ; capture ; confiscate ; keep ; retain ; expropriate ; sequester ; sequestrate ; impound FR: saisir ; s'emparer ; confisquer ; attraper |
| distrain | |
| distrains | |
| distraint | |
| distrained | |
| distraints | |
| distraining |
| distrain | (v) levy a distress on |
| distrain | (v) confiscate by distress |
| distrain | (v) legally take something in place of a debt payment |
| Distrain | v. t. Neither guile nor force might it [ a net ] distrain. Spenser. [ 1913 Webster ] |
| Distrain | v. i. To levy a distress. [ 1913 Webster ] Upon whom I can distrain for debt. Camden. [ 1913 Webster ] |
| Distrainable | a. Capable of being, or liable to be, distrained. Blackstone. [ 1913 Webster ] |
| Distrainer | n. Same as Distrainor. [ 1913 Webster ] |
| Distrainor | n. (Law) One who distrains; the party distraining goods or chattels. Blackstone. [ 1913 Webster ] |
| Distraint | n. [ OF. destrainte distress, force. ] (Law) The act or proceeding of seizing personal property by distress. Abbott. [ 1913 Webster ] |