| blasted | (adj) ใช้กล่าวเมื่อไม่พอใจบางสิ่ง |
| blasted | (adv) ใช้กล่าวเมื่อไม่พอใจบางสิ่ง |
| blasted | (บลาสฺ'ทิด) adj. เหี่ยว, ถูกทำลาย, เฮงซวย, ถูกสาปแช่ง, วายร้าย, Syn. destroyed |
| blasted | |
| blasted |
| blasted |
| Blasted | a. Upon this blasted heath. Shak. [ 1913 Webster ] Some of her own blasted gypsies. Sir W. Scott. [ 1913 Webster ] The blasted quarry thunders, heard remote. Wordsworth. [ 1913 Webster ] |
| 枯れる | [かれる, kareru] (v1, vi) (1) to wither (of a plant); to be blasted; to die; (2) to mature (of one's personality, abilities, etc.); (P) [Add to Longdo] |