| breccia | n. หินที่เป็นก้อนแหลมเหลี่ยมเล็ก ๆ จับกันอยู่เป็นก้อน |
| breccia | หินกรวดเหลี่ยม [ธรณีวิทยา๑๔ ม.ค. ๒๕๔๖] |
| breccia | หินกรวดเหลี่ยม, หินตะกอนชนิดหนึ่งมีลักษณะคล้ายหินกรวดมน ประกอบด้วยชิ้นส่วนของหินชนิดต่าง ๆ ซึ่งมีลักษณะเป็นเหลี่ยมขนาดใหญ่กว่าเม็ดทรายและยึดกันอยู่ด้วยตัวประสานเช่น แคลเซียมคาร์บอเนต เป็นต้น [พจนานุกรมศัพท์ สสวท.] |
| breccia | (n) a rudaceous rock consisting of sharp fragments embedded in clay or sand |
| brecciate | (v) form into breccia, Example: brecciated rock |
| brecciate | (v) break into breccia, Example: brecciate rock |
| Breccia | ‖n. [ It., breach, pebble, fragments of stone, fr. F. brèche; of German origin. See Breach. ] (Geol.) A rock composed of angular fragments either of the same mineral or of different minerals, etc., united by a cement, and commonly presenting a variety of colors. [ 1913 Webster ]
|
| Brecciated | a. Consisting of angular fragments cemented together; resembling breccia in appearance. [ 1913 Webster ] The brecciated appearance of many specimens [ of meteorites ]. H. A. Newton. [ 1913 Webster ] |
| 角礫岩 | [かくれきがん, kakurekigan] (n) breccia [Add to Longdo] |