| discriminate | (vt) ทำให้เห็นความแตกต่าง, Syn. recognize, identify |
| discriminate | (vi) แบ่งแยกเชื้อชาติ, See also: แบ่งแยกสีผิวหรือเผ่าพันธุ์, Syn. exclude, isolate, Ant. unite, integrate |
| discriminate | (vi) แยกแยะ, See also: วินิจฉัย, เห็นความแตกต่าง, Syn. recognize, identify |
| ถือเขาถือเรา | (v) discriminate, See also: distinguish, be a partisan, separate, Syn. ถือพวก, ถือพวกถือเหล่า, ถือพรรคถือพวก, ถือพวกถือพ้อง, แยกพวก, ถือเราถือเขา, แบ่งพรรคแบ่งพวก, Example: มัวถือเขาถือเรากันอยู่อย่างนี้จะสามัคคีกันได้อย่างไร, Thai Definition: ถือว่าเป็นคนละพวก |
| แยกพวก | [yaēk phūak] (v, exp) EN: discriminate |
| discriminate |
| discriminate |
| discriminate | (v) recognize or perceive the difference, Syn. know apart |
| discriminate | (v) treat differently on the basis of sex or race, Syn. separate, single out |
| discriminate | (v) distinguish, Example: I could not discriminate the different tastes in this complicated dish |
| discriminate | (adj) marked by the ability to see or make fine distinctions, Ant. indiscriminate, Example: discriminate judgments; discriminate people |
| Discriminate | a. [ L. discriminatus, p. p. of discriminare to divide, separate, fr. discrimen division, distinction, decision, fr. discernere. See Discern, and cf. Criminate. ] Having the difference marked; distinguished by certain tokens. Bacon. [ 1913 Webster ] |
| Discriminate | v. t. To discriminate the goats from the sheep. Barrow. [ 1913 Webster ] |
| Discriminate | v. i. |
| Discriminately | adv. In a discriminating manner; distinctly. [ 1913 Webster ] |
| Discriminateness | n. The state of being discriminated; distinctness. [ 1913 Webster ] |