สวัสดีครับ คุณผู้อ่านที่รักทุกท่าน 

ก็ห่างหายจากบล๊อกนี้ไปหลายเดือนกลับมาดูอีกครั้งก็เห็นว่ามียอดผู้อ่านมากพอสมควร

และดูเหมือนมีคนที่อาจจะไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่น แต่เข้ามาอ่านโดยบังเอิญ

ผมจึงเห็นว่า อาจจะจำเป็นที่ต้องเอาคำที่ คนที่อยู่ญี่ปุ่นส่วนใหญ่ จะรู้แล้ว แต่บางคนอาจ

จะไม่รู้มาเล่าต่ออีกครั้ง

สำหรับคำที่ผมจะเสนอในวันนี้ คิดว่าน่าจะเป็นภาษาญี่ปุ่นคำแรกๆ เลยที่ผมพูดได้  และ

ทำให้ผมมีชีวิตรอดอยู่มาได้ทุกวันนี้  และคำๆ นีั้ หากใครเคยมาเที่ยวญี่ปุ่น ก็น่าจะได้ยิน

ได้ฟังมาแล้ว

เรียนภาษาให้ได้ผล อ่านออก ฟังออก เขียนได้ พูดได้ มันก็คงไม่พ้นการที่เราต้องฝึกฝนใช้งานมันบ่อยๆ หลายคนต่างก็เข้าใจดีว่าภาษาอังกฤษในยุคนี้สำคัญแค่ไหน ไม่ยังไม่รวมจีนเอย ญี่ปุ่นเอยอีก แต่ทำม๊ายทำไม เรียนอังกฤษมาตั้งแต่ชั้นประถม มัธยม (บางคนต้องแต่อนุบาล) ยันจบปริญญาตรีก็ยังใช้งานไม่ได้ซักที 

กะเหรียงแถวบ้านผม มาทำงานเมืองไทยไม่เท่าไหร่ พูดไทยจ๋อยๆๆเลยแฮะ เอ๊ะ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

เหตุผลง่ายๆครับ ก็เพราะว่าวิธีการที่เราเรียนกันมันไม่ได้ผลหน่ะสิครับ และทำไมเราไม่ลองใช้วิธีธรรมชาติ สูงสุดกลับสู่สามัญ สมัยที่เรายังเบบี๋ ฟังเข้าไปเยอะๆ อ่านไปเยอะๆ ในเรื่องที่เราสนใจ

*(ต้องขออนุญาติใช้คำพูดสมัยพ่อขุนรามหน่อย บุคคลที่อายุไม่ถึง18ควรมีผู้ปกครองคอยแนะนำระหว่างอ่าน) 

*(บทความนี้เป็นบทความชุด พูดภาษาญี่ปุ่นแบบไม่เต็มปากเต็มคำ ที่เน้นเรื่องคำพ้องเสียงระหว่างภาษา

ญี่ปุ่นกับภาษาไทย เหมาะกับคนที่ต้องการพูดภาษาญี่ปุ่นแต่ไม่มีเวลาที่จะไปเรียนและอยากจะจำให้ได้

เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้)

***********************************

มาอยู่ญี่ปุ่นสิบปี ประเทศไทยมีอะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป

มีประวัติศาสตร์ที่ต้องเรียนรู้เพิ่มเติมอีกมากมาย

ชีวิตมนุษย์อยู่กันได้ไม่เกินร้อยปี แต่ทำไมมนุษย์เราจึงต้อง

เอาชีวิตอันแสนสั้นมาทิ้ง เพราะความขัดแย้งทางการเมือง

หรือนี่คือชะตาของมนุษย์เรา

ก่อนเขียนบทความก็คงต้องขอไว้อาลัยให้กับ ทหารไทย คนไทยที่เสียชีวิต

ในภาคกลาง และคนที่เสียชีวิตในภาคใต้ทุกคน ไม่ว่าคุณจะเป็นแดง หรือ เหลือง

หรือเป็นกลุ่มที่ต้องการอยู่ภายใต้รัฐไทย หรือไม่ต้องการรัฐไทย ขอให้คุณไปสู่สุขคติเถิด

เล็กๆน้อยๆ กับศัพท์รัสเซียน่ารู้ อ่านสนุก

газета - กา-เซ-ตา หนังสือพิมพ์

дом - โดม - บ้าน

писмо - ปิส-โม่ - จดหมาย

книга - คะ-นี-ก้า - หนังสือ

12 มี.ค.  คศ.2010

การเมืองไทยช่วงสามสี่ปีนี้มีสีสรรค์ดี 

บ้านเมืองไทยจะไปทิศไหนก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆคือ ประวัติศาสตร์ช่วงนี้

จะเป็นประวัติศาสตร์ที่สำคัญของไทย  ไล่จาก การเปลี่ยนแปลงการปกครอง2475

14 ตุลาคม  2516   อีก20ปีคนรุ่นหลังก็จะต้องร่ำเรียนประวัติศาสตร์ในยุคนี้ 

ก็ได้แต่ภาวนา ให้คนทุกคน ใช้หลักวิทยาศาสตร์ ในการมองปัญหา และใช้หลัก

คำสอนเรื่องกาลามสูตรมาจับ เรื่องที่เราได้ยินได้ฟัง

ชีวิตของมนุษย์เรา ก็อยู่ได้คนละไม่เกิน หนึ่งร้อยปี  ดังนั้นจะเห็นด้วยไม่เห็นด้วย

สำหรับคนอยู่ประเทศเมืองร้อน"หิมะ"มักเป็นอะไรที่เราใฝ่ฝันอยากเห็น

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เลือกเมืองที่อยู่อาศัยเพราะคำว่า "หิมะ"

อยากรู้เหมือนกันว่าการอยู่ในเมืองหิมะ อยู่ในเมืองหนาวจะเป็นอย่างไร

และความฝันของการได้มาอยู่เมืองหิมะก็เป็นจริงขึ้นมา 

สองสามปีแรกก็สนุกสนานกับการเล่นสกี โนบอร์ด เรียกได้ว่าเล่นกันไป

เกือบทุกอาทิตย์ 

"หิมะ" มันช่างขาว ช่างนุ่ม ช่างโรแมนติกสิ้นดี 

****

แต่เวลาผ่านไป เมื่อต้องย้ายออกจากหอพักและมาพักบ้านเดี่ยว

วันนี้นั่งพิมพ์ไปด้วยฟังเพลง"ศรัทธา"ของหินเหล็กไฟ ไปด้วย

ชื่อเพลงไม่เกี่ยวอะไรกับภาษาญี่ปุ่นที่กำลังจะกล่าวถึง  แต่มันเกี่ยวกับ

ภาษาญี่ปุ่นแบบไม่เต็มปากเต็มคำก็โผล่มาอีกครั้ง ยังหาคำเจ๋งๆ ไม่ได้ ก็เลยไม่ได้เขียน  

ดูเหมือนสองตอนที่เขียนไปได้รับการตอบรับค่อนข้างดี และมีผู้นำไปโพสที่เวบอื่นช่วยโฆษณาให้ด้วย  ต้องขอบคุณด้วยครับ

วันนี้จะเสนอคำว่า  "แผนที่"  และ "กางเกงใน" ความเกี่ยวพันที่น่าสนใจ

คำว่าแผนที่  เป็นคำที่ผู้เขียนพยายามสอนคนญี่ปุ่น ให้เขาพูดไทย  โดยสอนให้ใช้คำว่าขอ

ก็เริ่มจาก

ครู

"ขอกาแฟ"

"ขอกุญแจ"

"ขอแผนที่"